زمینه و هدف: مطالعات نشان می دهد زولپیدم و گل ساعتی با اثر بر GABA که یکی از نوروترنسمیترهای شناخته شده مغز است اثرات آرام بخشی و خواب آوری ایجاد می کنند. شواهد، مبنی بر وجود گیرنده های GABA در غدد درون ریز بدن از جمله تخمدان است. هدف از پژوهش مقایسه اثر عصاره ی گیاه گل ساعتی و زولپیدم بر تغییرات سطح هورمون های استروئیدی جنسی و فراساختار بافت تخمدان در ماهی بالغ گورامی بود.روش تحقیق: تعداد120 قطعه ماهی گورامی سه خال با میانگین وزنی 0/49±2/76 گرم ماهی خریداری شد. ماهی ها به 8 تیمار که شامل 15 قطعه ماهی تقسیم شدند شامل گروه کنترل، حلال، سه گروه تیماری دریافت کننده زولپیدم با دوزهای 5، 10 و 20 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن و سه گروه تیماری عصاره گل ساعتی با دوزهای 25، 50 و 100 میلی گرم بر کیلوگرم تقسیم شدند. تزریق به صورت عضلانی و جهت کم کردن استرس ماهی ها یک روز درمیان صورت گرفت. سپس ماهی ها تشریح و بافت تخمدان برای بررسی با میکروسکوپ نوری و الکترونی جدا و هورمون های استروئیدی اندازه گیری شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که سطح هورمون تستوسترون و 17-هیدروکسی پروژسترون در دوز 20 میلی گرم بر کیلوگرم زولپیدم به طور معنی داری افزایش یافت (P≤0/05). در ماهی های تحت تیمار در هر سه دوز زولپیدم، اووسیت ها نسبت به گروه کنترل اغلب در فاز ویتلوژنی بودند، درحالی که درهر سه دوز گروه های عصاره ماهی های تحت تیمار اکثر آنها در مرحله پیش هستکی قرار داشتند.نتیجه گیری: با توجه به نتایج احتمالاً زولپیدم محرک تکامل گنادی بود و عصاره گل ساعتی آن را مهار کرد.

این پژوهش با هدف بررسی پیش بینی وضعیت صید تاس ماهی ایرانی (Acipenser persicus) در سواحل استان گلستان دریای خزر با استفاده از مدل پویایی انجام شد. نتایج حاصله بیانگر آن بود که مطابق مقدار اولیه جمعیت در سال 1387 برابر با 2500 قطعه ماهی، در صورت برداشت با نرخ حال حاضر، ذخایر این ماهی ارزشمند خاویاری تا 50 سال آینده از بین رفته؛ درحالیکه با در نظر گرفتن نرخ برداشت 2/0 در سال (تقریبا معادل نیمی از صید حال حاضر)، مقدار برداشت ذخایر ماهی قره برون سیر افزایشی خواهد داشت به نحوی که این ذخایر کاملاً توانایی بازسازی خودش را باز خواهد یافت.

برای این پژوهش تعداد 240 قطعه بچه ماهی کپور معمولی (با میانگین وزن 1± 5گرم) در 4 تیمار مختلف شوری 0، 1،3 و 6 گرم در لیتر در سه تکرار (در کیسه های پلاستیکی) به مدت زمان یک ساعت حمل شد. جهت بررسی پارامترهای خونی بچه ماهیان در پایان آزمایش، از نمونه ها به روش قطع ساقه دمی خون گیری صورت گرفت. طبق نتایج حاصل از اندازه گیری برخی پارامترهای بیوشیمیایی سرم خون، میزان پروتئین کل در بین تیمارهای مختلف اختلاف معنی داری را نشان نداد(P>0.05) ولی میزان گلوکز و کورتیزول در تیمارهای شوری کاهش معنی داری را نسبت به شاهد نشان دادند(P≤0.05). نتایج حاصل از اندازه گیری آنزیم های کبدی در میزان آلانین آمینوترانسفراز، آسپارتات آمینوترانسفراز و آلکالین فسفاتاز بین تیمارهای مختلف اختلاف معنی داری را نشان نداد(P>0.05). نتایج حاصل از اندازه گیری برخی فاکتورهای هماتولوژی خون نیز حاکی از عدم اختلاف معنی دار در تعداد گلبول های قرمز و سفید، درصد هماتوکریت و میزان هموگلوبولین در تیمارها بود(P>0.05). به طور کلی می توان گفت در ماهیان حمل شده در تیمار 3 گرم نمک در لیتر شاخص های استرس کمتر مشاهده شد.

تحقیق حاضر با هدف تعیین اثرات جیره حاوی مخمر اتولیزشده بر عملکرد ایمنی ذاتی، آنزیم های متابولیکی کبد، رشد و بازماندگی ماهی زبرا انجام شد.تعداد 480 قطعه ماهی زبرا به صورت تصادفی در آکواریوم هایی با حجم آب 40 لیتر به مدت 60 روز با سطوح مختلف مخمر اتولیزشده در جیره غذایی پایه شامل 1، 2 و 5 درصد جیره به همراه یک گروه شاهد (سه تکرار) به میزان 5 درصد وزن بدن مورد تغذیه قرار گرفتند. در پایان دوره، برای بررسی بازماندگی و عملکرد رشد زیست سنجی از تمام ماهیان صورت گرفت. برای سنجش برخی از شاخص های ایمنی ذاتی سرم مانند ایمونوگلوبولین کل، پروتئین کل، آلبومین و بررسی آنزیم های متابولیکی کبد (آلکالین فسفاتاز، آلانین آمینوترنسفراز، آسپارتات آمینوترنسفراز) از ماهیان به منظور تهیه سرم بطور تصادفی نمونه برداری صوررت گرفت (5 قطعه از هر تکرار). داده ها با استفاده از نرم افزارSPSS از طریق آنالیز واریانس یکطرفه مورد تجزیه و تجلیل قرار گرفتند. یافته های حاصل نشان داد که تغذیه ماهیان زبرا با سطوح متفاوت مخمراتولیزشده تاثیر معناداری در عملکرد رشد، درصد بازماندگی و آنزیم های کبدی گروه های تیمار در مقایسه با گروه شاهد نداشت (05/0p). به طور کلی، نتایج نشان داد که استفاده از مخمراتولیزشده علی رغم اثر روی رشد، آنزیم های کبدی و بازماندگی، توانست سبب بهبود شاخص های ایمنی ذاتی در ماهی زبرا شود و بهترین سطح پیشنهادی در تحقیق حاضر، میزان 5 درصد جیره مخمر اتولیزشده معرفی گردد.

این تحقیق اثر عصاره پوسته برنج بر فاکتورهای رشد، فاکتورهای خونی و بیوشیمیایی فیل ماهی بررسی می شود. 120 قطعه بچه فیل ماهی با میانگین وزنی 10±112 گرم به صورت تصادفی در تانک های 2000 لیتری توزیع شدند. تیمارها شامل 0 (شاهد)، 5/0 درصد (تیمار 1)، 1 درصد (تیمار 2) و 2 درصد (تیمار 3) بودند. ماهیان 8 هفته با جیره حاوی عصاره پوسته برنج تغذیه شدند زیست سنجی به منظور ارزیابی فاکتورهای رشد انجام و جهت ارزیابی فاکتورهای خونی و بیوشیمیایی خونگیری انجام شد.نتایج نشان داد که اگرچه استفاده از عصاره پوسته برنج سبب بهبود عملکرد رشد شد اما بین تیمارهای مختلف و گروه شاهد در میزان وزن نهایی، افزایش وزن و نرخ رشد ویژه اختلاف معنی داری مشاهده نگردید (05/0P). بنابراین می توان چنین نتیجه گرفت که عصاره پوسته برنج می تواند باعث بهبود عملکرد رشد و وضعیت سلامت فیل ماهی شود

رودخانه بابل رود در حوزه جنوبی دریای خزر قرار دارد. غالبیت اصلی ماهیان آن را 4 گونه ماهی سفید رودخانه-ای، سیاه ماهی، کاراس و ماهی خیاطه تشکیل داده است. نمونه برداری انگلی ماهیان رودخانه بابل رود طی 4 فصل از پاییز 1389 الی تابستان 1390 با صید 172 قطعه ماهی از 4 ایستگاه به وسیله دستگاه الکتروشوکر و با بررسی ماکروسکوپی و میکروسکوپی ضایعات پوست، آبشش، باله ها و چشم ماهیان انجام پذیرفت که طی آن 12 جنس انگل شامل: 2 جنس Trichodina sp.، 1 جنس Myxobolus sp.، 1 جنس Bothriocephalus gowkongensis، 1 جنس Allocreadium isoporum، 1 جنس Rhabdochona denudata به همراه 6 جنس انگلی از Monogenea شامل 2 جنس Dactylogyrus lenkorani و Dactylogyrus formosus، 3 جنس Gyrodactylus sp. و 1 جنس Paradiplozoon sp. و همچنین 2 جنس Paradiplozoon sp. و Bothriocephalus gowkongensis از ناحیه روده و پوست ماهیان خیاطه و سفید رودخانه ای به صورت انگل چند میزبانی و برای اولین بار انگل Allocreadium isoporum از روده ماهیان کاراس با شدت آلودگی 4 و 8 درصد شناسایی گردید.

این تحقیق به مدت 9 ماه (دی ماه 1387 تا مهر ماه 1388) در فواصل زمانی 15 روز یک بار از آب استخرهای پرورش ماهی در مجتمع پرورش ماهیان گرمابی آزادگان، از 3 مزرعه با سابقه تلفات در چند ساله اخیر و یک مزرعه به عنوان شاهد، نمونه برداری انجام شد. فاکتورهای فیزیکی و شیمیایی آب از جمله دما، PH، اکسیژن محلول، آمونیاک، نیتریت و فسفر کل اندازه گیری شد. شناسایی و شمارش فیتو پلانکتون نیز صورت گرفت. در این مطالعه تنوع جمعیت فیتوپلانکتون از 2 جنبه کمی و کیفی مورد بررسی قرار گرفت. جمعا 28 جنس از 4 شاخه جلبک های سبز (Chlorophyta)، جلبک های سبز- آبی (Cyanophyta)، دیاتومه ها (Bacillariophyta) و اگلنوفیتا (Euglenophyta) شناسایی شدند. Chlorophyta با داشتن 12 جنس، بالاترین تعداد تنوع جنس های فیتو پلانکتونی را به خود اختصاص داد. نتایج حاصل از ANOVA بین تعداد فیتوپلانکتون شناسایی شده و شمارش شده در استخرهای پرواری نشان داد که بین مزرعه شاهد و سایر مزارع تفاوت معنی داری وجود ندارد (P>0.05) میزان نیتریت در استخرهای بچه ماهی (نمونه برداری در ماههای دی تا فروردین) بطور متوسط 0.19 میلی گرم در لیتر با انحراف معیار 0.10 بود. در طی این 4 ماه نمونه برداری در تعدادی از ماهها دارای تفاوت معنی دار بود (P<0.05).در استخرهای پرواری، فاکتورهای فیزیکی و شیمیایی مانند: اکسیژن محلول، دما، آمونیاک، نیتریت و فسفر کل در طول 5 ماه نمونه برداری (اردیبهشت تا شهریور)، در بعضی از ماهها دارای تفاوت معنی دار هستند (P<0.05). اکسیژن محلول در استخرهای پرواری در محدوده 8-6 میلی گرم در لیتر، دما در محدوده 31-24 درجه سانتی گراد و PH در محدوده 8.5-9.2 قرار داشت. میزان نیتریت در استخرهای پرواری مورد مطالعه در محدوده 0.38 -0.01 میلی گرم در لیترتعیین شد که بطور متوسط برابر 0.2 میلی گرم در لیتر با انحراف معیار 0.08 بود. میزان آمونیاک در استخرهای پرواری مورد مطالعه در محدوده 2.5 -0.3 میلی گرم در لیتر قرار داشت و بطور متوسط 0.8 میلی گرم در لیتر با انحراف معیار 0.05 بود. در بین انواع فیتوپلانکتون مشاهده شده گونه های Phormidium sp. و Aphanizomenon sp. از فیتوپلانکتون سبز- آبی نیز مشاهده شد که به عنوان گونه های سمی گزارش شده اند.

تعدادی ماهی آکواریومی سورم (Cichlasoma herus) و اسکار (Astronotus ocellatus) به دانشکده دامپزشکی مشهد ارجاع شد. در ناحیه سر و روی سرپوش آبششی ماهیان سوراخهایی مشاهده گردید. ماهیان فوق از لحاظ رفتارهای فیزیولوژیکی طبیعی و از نظر تغذیه ای فعال بودند. رژیم غذایی ماهیان شامل دل گاو، سنگدان مرغ و طحال گوسفند بود. نتایج بررسیهای انگلی از محل ضایعات منفی بود، همچنین در کشت باکتریایی از محل ضایعات آئروموناس هیدروفیلا جدا گردید. این ماهیان در دو گروه تحت رژیم درمانی قرار گرفتند. در ماهیانی که از اکسی تتراسایکین همراه با ویتامین D خوراکی استفاده شد، پس از دو هفته علایم بهبودی مشاهده گردید و بتدریج سوراخهای ناحیه سر کوچکتر شده و پس از یکماه کاملا محو شدند. در حالی که ماهیانی که فقط با اکسی تتراسایکلین خوراکی تحت درمان بودند هیچ گونه بهبودی دیده نشد.